۱۶:۰۲:۰۹ - شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۶
حق شهروندی مردانه !
پس علیرغم کنترل شدید، راه های رسیدن به ورزشگاه برای بانوان ما زیاد است، در تهران بلوز و شلوار می پوشند و تیپی پسرانه می سازند، در اهواز ریش می گذارند و چهره ای مردانه می سازند، در رشت که بی محابا از دیوار ورزشگاه بالا می روند؛ راه گریزی از در محاق گذاشتن این حق نیست، مثل همان چند باری که اجازه دادیم و آنها را به دیدن مسابقات والیبال و کشتی و حتی فوتبال فرستادیم، باز هم می توانیم این کار را بکنیم. نه خون از دماغ کسی افتاد و نه هتک حرمتی شد.

پس علیرغم کنترل شدید، راه های رسیدن به ورزشگاه برای بانوان ما زیاد است، در تهران بلوز و شلوار می پوشند و تیپی پسرانه می سازند، در اهواز ریش می گذارند و چهره ای مردانه می سازند، در رشت که بی محابا از دیوار ورزشگاه بالا می روند؛ راه گریزی از در محاق گذاشتن این حق نیست، مثل همان چند باری که اجازه دادیم و آنها را به دیدن مسابقات والیبال و کشتی و حتی فوتبال فرستادیم، باز هم می توانیم این کار را بکنیم. نه خون از دماغ کسی افتاد و نه هتک حرمتی شد.


صاحب مقصودی: یکی از شعارهای تبلیغاتی دکتر حسن روحانی در پیش و پسا انتخابات ۹۲، تدوین منشور حقوق شهروندی و اجرایی شدن آن بود که خوشبختانه به موقع صورت گرفت. اما هیچ منشوری برای آرشیو شدن نوشته نمی شود، بلکه تدوین می گردد که محقق گردد؛ وگر‌نه صرف گردآوری حقوقی که به‌صورت پراکنده در اسناد قانونی مختلف بوده که هنر نیست، باید تلاش وافری هم بر رعایت حقوق شهروندی از سوی دولت صورت گیرد.
دولت تدبیر و امید، حتی برای برداشتن گام های محکم در این راستا کارگروهی ویژه راه انداخت و رییس جمهور نیز دستیاری ویژه در امور حقوق شهروندی برای خود برگزید. اما اینها فقط شروطی لازم برای دستیابی به این مهم بودند و کافی نبودند. چراکه مثلا در یک قلم می بینیم، دختران سرزمین ما بعد از چهار دهه که از انقلاب می گذرد هنوز نتوانسته اند به حق قانونی خود در رفتن به ورزشگاه ها و تماشای یک رقابت ورزشی از نزدیک دست پیدا کنند.
آنقدر مانعشان شدیم و سنگ انداختیم که اکنون دیگر حنایمان رنگی ندارد، آنها به هر روش که شده خود را به ورزشگاه می رسانند تا حق خود را طلب کنند.
پیشتر لباس پسرانه می پوشیدند و به ورزشگاه می آمدند، اکنون چهره ای مردانه از خود می سازند و به ورزشگاه می ایند، حتی در برهه ای بانوان سرزمین کهنم، ایران، خود را اجنبی و کره ای معرفی کردند تا بتوانند وارد ورزشگاه شوند.
پس علیرغم کنترل شدید، راه های رسیدن به ورزشگاه برای بانوان ما زیاد است، در تهران بلوز و شلوار می پوشند و تیپی پسرانه می سازند، در اهواز ریش می گذارند و چهره ای مردانه می سازند، در رشت که بی محابا از دیوار ورزشگاه بالا می روند؛ راه گریزی از در محاق گذاشتن این حق نیست، مثل همان چند باری که اجازه دادیم و آنها را به دیدن مسابقات والیبال و کشتی و حتی فوتبال فرستادیم، باز هم می توانیم این کار را بکنیم. نه خون از دماغ کسی افتاد و نه هتک حرمتی شد.
هتک حرمت زمانی شد که دختران ما برای گرفتن حقشان، خودشان نبودند.
نکته جالب ماجرا اینجاست که دستیار ویژه رییس جمهور در امور حقوق شهروندی همیشه در این سالها زن بوده؛ خانم دکتر الهام امین زاده در دولت اول تدبیر و امید و خانم دکتر شهیندخت مولارودی در دولت دوم، عهده دار این مهم بودند، اما باز می بینیم که علیرغم تدوین حقوق شهروندی و سعی بر رعایت آن، رفتن به ورزشگاه یک « حق شهروندی مردانه» به حساب می آید و خانمها از آن بی نصیب هستند.
شاید حسادتی زنانه مانع از اخذ این حق بانوان می شود، از همین رو به رییس جمهور پیشنهاد می شود این بار دستیار ویژه خود در امور حقوق شهروندی را از بین مردان برگزیند تا شاید فرجی برای این نیمه همیشه فعال جامعه گردد.

 

 

منبع:
انعکاس آزاد تابناك وب تابناك وب تابناك وب